Partner serwisu
03 sierpnia 2016

Wyznaczenie strefy ochrony ujęcia wody

Kategoria: Artykuły z czasopisma

Strefy ochronne ujęć wody ustanawiane są w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody ujmowanej, przeznaczonej do spożycia oraz zaopatrzenia zakładów, a także ze względu na ochronę zasobów ujęcia. Ochrona sanitarna ujęć wody pitnej należy więc do działań priorytetowych i to na pewno jest niepodważalne – gorzej, gdy trzeba odnieść się do konkretnych sytuacji.

Wyznaczenie strefy ochrony ujęcia wody

Wprawdzie źródła wody powierzchniowej są bardziej narażone na działania czynników zewnętrznych, to jednak ich ochrona jest po prostu jednoznacznie definiowana i skuteczniejsza. Bardzo interesujące informacje znalazły się w pracy, której autorki analizują problem stref ochrony pośredniej małych ujęć wody podziemnej. Zgodnie z ich ustaleniami takich stref często po prostu nie ma. Z moich obserwacji problem dotyczy nie tylko małych obiektów, a strefa ochrony, jeśli jest nawet ustanawiana dla dużego zakładu, nierzadko pozostaje martwym zapisem.

Strefy ochrony

Strefy ochrony ujęć wody dzielą się na strefę ochrony bezpośredniej, w której wyłączony jest pobyt osób postronnych oraz strefę ochrony pośredniej, gdzie działalność człowieka jest ograniczana. Ponadto dla ujęć wód powierzchniowych często indywidualnie wyznacza się w charakterystycznym przekroju1 dodatkowy punkt kontrolny (strefę mającą charakter ostrzegawczy), w którym monitorowane są wybrane wskaźniki jakości wody. Strefę ochrony bezpośredniej i ochrony pośredniej ujęć wody wprowadzono rozporządzeniem, obecnie są one przedmiotem ustawy Prawo wodne. W tekście ustawy zamieszczono zapis: „Dopuszcza się ustanowienie strefy ochronnej obejmującej wyłącznie teren ochrony bezpośredniej, jeżeli jest to uzasadnione lokalnymi warunkami hydrogeologicznymi, hydrologicznymi i geomorfologicznymi oraz zapewnia konieczną ochronę ujmowanej wody”.

Wprawdzie bezpośrednie zapisy są jednoznaczne, to jednak zapisy znajdujące się w innych miejscach są już rozmyte (w tym art. 58.1., w którym zapisano, że strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody; czyli po prostu nie stawiamy wniosku i nie ma problemu). Ze względu na znaczące obszary ustanowienie strefy ochrony pośredniej może generować dodatkowe znaczące koszty dla właściciela ujęcia wody (praktycznie w znaczącej części dla gmin). Ponadto może ono wywołać różne konflikty, bardzo dokuczliwe na poziomie lokalnym.

Strefa ochrony bezpośredniej

Strefa ochrony bezpośredniej zdefiniowana jest w art. 53, zgodnie z którym na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód podziemnych oraz powierzchniowych zabronione jest użytkowanie gruntów do celów
niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody. Na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód należy:

  • odprowadzać wody opadowe w sposób uniemożliwiający przedostawanie się ich do urządzeń służących do poboru wody;
  • zagospodarować teren zielenią;
  • odprowadzać poza granicę terenu ochrony bezpośredniej ścieki z urządzeń sanitarnych, przeznaczonych do użytku osób zatrudnionych przy obsłudze urządzeń służących do poboru wody;
  • ograniczyć do niezbędnych potrzeb przebywanie osób niezatrudnionych przy obsłudze urządzeń służących do poboru wody.

Teren strefy ochrony bezpośredniej należy ogrodzić, a jego granice przebiegające przez wody powierzchniowe oznaczyć za pomocą rozmieszczonych w widocznych miejscach stałych znaków stojących lub pływających; na ogrodzeniu oraz znakach należy umieścić tablice zawierające informacje o ujęciu wody i zakazie wstępu osób nieupoważnionych. Regulacje te są jednoznaczne, logiczne i trudne do podważania, można co najwyżej mieć uwagi co do skuteczności konkretnych środków technicznych. 

Cały artykuł można przeczytać w nr. 2/2016 magazynu Kierunek Wod-Kan

 

 

ZAMKNIJ X
ZAMKNIJ X
Strona używa plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. OK, AKCEPTUJĘ